Door Vincent Okker
Twee broers, wonend in Vlaardingen: Arshad en Rashad, respectievelijk zanger en bassist van rockgroep Rash. Speelstijl: pure rock en grunge uit de jaren negentig. Soms met wat zwaarmoedige teksten, maar wel met een positieve insteek. Dat is Rash, zaterdag spelend in The little Cave.

"Ik ben best wel trots op Rash,'' zegt Rashad over zijn band. "Met weinig techniek en minimale knowhow maken we toch al ruim zes jaar rockmuziek.'' Weinig techniek? "Wij hebben de basis op een late leeftijd geleerd,'' legt hij uit. "Pas sinds mijn zeventiende speel ik gitaar. Arshad, die naast het zingen ook gitaar speelt, is nog later begonnen. Logisch dat je dan toch minder in huis hebt als iemand die het al vanaf zijn zesde doet.''

Rash, opgericht in 1997, is een driekoppige rockformatie uit Vlaardingen rond de broers Arshad (28, zang/gitaar) en Rashad (29, bas), gecompleteerd door drummer Virgial. Met deze traditionele bezetting bezit de band de kenmerken van een puur grungebandje. Met z'n drieën muziek maken, zonder allerlei subtropische instrumenten of technische snufjes. "Verder hebben we niets nodig,'' aldus Arshad. "Rash is de roepnaam van Rashad. Zo noemt iedereen hem. En als je de r en a omkeert, krijg je mijn naam. Kan niet beter.''

Naar eigen zeggen is Rash geïnspireerd door rock en grunge uit de jaren zeventig en negentig. Wat is er eigenlijk met het tussenliggende decennium gebeurd? Rashad: "De eighties associeer ik vooral met elektronica en disco, bands als Depeche Mode en Duran Duran. Ik vind het ze echt heel goed, maar het is niet de muziek die wij maken.''

De ironie is dat de broers in het verleden wel degelijke muziek maakten middels een computer en een sampler. Voordat Rash werd opgericht speelden ze samen in een hiphopbandje. Halverwege de jaren negentig rapte Arshad zijn teksten en componeerde Rashad de muziek. Het genre rock kwam pas ter sprake toen de band werd aangevuld met Virgial op drums. Hiphop werd verruild voor grunge. Rashad switchte over naar bas en zanger Arshad breidde zijn takenpakket uit met de gitaar."

Zonder basgitarist kun je live niet optreden,'' vertelt Rashad. "Dat klinkt nergens naar. Eigenlijk was het dus uit noodzaak. En dat beviel me wel. ''

Zwaarmoedig
Inmiddels hebben de Vlaardingers ruim veertig nummers waaruit ze kunnen kiezen. Opvallend genoeg hebben veel tracks een diepe lading. "Ja, onze teksten klinken wat zwaarmoedig,'' bekent Rashad. "Maar ik heb ook geen zin om nummers te schrijven als ik vrolijk ben. Dan hoor je te stappen en te feesten. Als je minder happy bent, dan kun je je gevoel beter op papier zetten.''

In onze nummers zit altijd wel een positieve insteek,'' vult Arshad aan. "Bijvoorbeeld in 'Morning light'. Dat is een nummer dat gaat over mensen die achter je rug praten, die je pijn proberen te doen. Het refrein zegt: 'Don't stop hurting me, cause I'm getting stronger.' Uiteindelijk word je sterker. Zo hebben we meerdere nummers als 'A bitchy life' en 'The rose'. Je moet het leven nemen zoals het is, ga niet bij de pakken neerzitten.''

Momenteel staat Rash voor rock. Rashad: "Bij mij gaat het om een gevoel kwijt te raken. Dat kan in de muziek en dan is de verpakking niet van belang. De tekst en muziek veranderen niet, alleen de stijl. Maar het blijft wel onze eigen muziek.''

Met klem wil de band benadrukken dat het merendeel van het repertoire eigen geschreven nummers zijn. Arshad: "Heel af en toe spelen we wel eens wat van iemand anders. Maar ik vind dat je beter iets kunt doen waarin je goed bent. Met muziek wil ik me gewoon uiten. Dat kan toch veel beter met mijn eigen nummers?''

Rash in The little Cave, zaterdag 22 januari, aanvang: 21.00 uur, entree gratis.